فردریش نیچه؛ فیلسوفی که با چند جمله کوتاه، ایمان و اخلاق و قطعیت‌های جهان را تکان داد، اما خودش در تمام عمر روی مرزی زندگی کرد که هر لحظه ممکن بود زیر پایش خالی شود. از کودکی در خانه‌ای مذهبی در آلمان تا استادی جوان در بازل، از سال‌های تنهایی و بیماری‌های مزمن تا پیاده‌روی‌های بی‌پایان در کوهستان‌ها و شهرهای مدیترانه، زندگی او بیشتر شبیه سفری بود در ذهنی که هیچ پاسخ آماده‌ای را قبول نمی‌کرد. او از مرگ خدا گفت، اما نه به‌عنوان یک شعار ساده؛ بلکه به‌عنوان یک بحران بزرگ برای انسان مدرن، جایی که معنا، اخلاق و جهت زندگی دیگر روی زمین محکم قبلی نمی‌ایستند. پشت این ایده‌های سنگین، مردی بود با بدنی فرسوده، روابط شکست‌خورده، عشق‌های ناتمام و تنهایی‌ای که روزبه‌روز عمیق‌تر می‌شد، تا جایی که نوشتن برایش همزمان هم نجات بود هم فرسایش. نیچه از «آفرینش دوباره ارزش‌ها» و «آری گفتن به زندگی» حرف زد، از انسانی که باید خودش را دوباره بسازد. این اپیزود، فقط روایت یک فیلسوف نیست؛ روایت ذهنی است که خیلی زودتر از زمانه‌اش بیدار شد، همه چیز را زیر سؤال برد، و تا آخرین لحظه، هزینه پرسیدن را با تمام وجودش پرداخت.